Gün geçti sen geçmedin

USAGİ

gün geçti sen geçmedin

bu yolda başladı sana olan duygularım
hani geçerken salına salına
ve bakmazken ben bakarken sen bana
duygularım birikmişti her köşe başında
her kaldırım taşı altında
seni severken
ve böyle hergün içten içe ölürken
bilmezdim hayatın zorluklarını
yaşamın alıp götürdüğü yarınları
çocuk aklıyla herşeyi oluruna bırakırdım
ve bi gün benim olursun sanırdım

kar yağardı ozamanlar
sokağımızın başında toplaşırdı çocuklar
kardan adam yaparlardı
yol yokuştu
çılgınca ve özgürce kayarlardı
ve ömrümün en güzel anıydı o an
sabah olur sen geçerdin yine sokağımızdan
saat yine her zaman ki gibi
sekize on var
ben seni hep böyle görürdüm
üzerinde siyah önlüğün
elinde çantan
sırtında mavi hırkan
ve yanından hiç ayırmadığın
bana bıraktığın kalbindeki yaran
oysa ben hep pencerenin önünde olurdum
aynı konumda saatlerce öyle dururdum
çocuktum
bilirdim herşey bi anlık
ve ciğerimde ince bi hastalık
şimdi iki ayağı tutmayan
pencerenin önündeki sandalyede oturan
zayıf yüzlü bi çocuğum
bundandır benim sana olan yorgunluğum

bu yolda başladı sana olan duygularım
aynı konumda
aynı renklerde
hep aynı saatlerde
gün geçti
sen büyüdün ben küçüldüm
ve hayatın çıkmazlarında
en umulmadık anlarda görüldün

şimdi bilinmedik tek bi şey vardı belkide
sen benden habersiz
ben zaten kendimden ümitsiz...
_________________