Aslımmm Larummm okuduğunuz için çok teşekkürler caneee^^
BÖLÜM 11- HİS
Bir odadaydı.Burası şirin mobilyalarla döşenmiş süslü bir bebek odasıydı.Beşiğin başında ninni söyleyen bir kadın görüyordu.Çok güzel bir sesi vardı.Beşiğe doğru ilerledi.Bir bebek; ellerini ayaklarını oynatıyor, ninni söyleyen kadına gülüyordu.Camellia beşiğe doğru biraz daha yaklaştı.Bebek kadına bakmayı bırakıp gözlerini Camellia'ya çevirmişti. Vücudu kıpırdamıyor, bir heykel gibi sadece Camelli'aya bakıyordu.İçinden "beni görüyor" diye geçirdi.Birden bütün varlığını titreten bir şey hissetti. Bu hissi daha önce de yaşamıştı. Beşiğin diğer tarafında; uzun siyah dalgalı saçları olan, koyu tenli, siyah gözlü, yapılı ve oldukça yakışıklı bir adam belirmişti. Camellia'ya gülümsüyor, onu hayranlıkla izliyordu.
_Vakit yaklaşıyor!
Camellia kendine söylenileni anlamıyordu. Kadın ninniyi kesti. Gözlerini adama dikti ve saygıyla başını eğdi:
_Sizi bekliyorduk lordum!Çok uzun zamandır sizi bekliyorduk!
Adam gözlerini Camellia'dan ayırmayarak kadına cevap verdi:
_Bu sırrı saklamazsan ölürsün!
Kadın başını eğerek cevap verdi:
_Lordumuz çok güçlü!
Adam Camellia'ya son bir kez gülümsedi:
_Vakit yaklaşıyor aşkım!
Kaybolmaya başlamıştı.Lord kızıl bir ışık huzmesine dönüşüyordu.Havalandı, bebeğin beşiğinin üstünde dolandı ve bedeninin içine girdi.Kadın ışık yüzünden kapattığı gözlerini açtı ve bebeği kucağına aldı:
_Emrinizdeyim lordum!
Bebek kadının kucağından Camellia'ya gülümsedi.
Birden gözlerini açtı. Sakindi.Bir süre yatağına tavana baktı.Kıpırdamıyordu. Kapısının önünde bazı sesler duydu. Alan ve Aura idi.Koşarak kapıyı açtı. Alan gördüğü manzara karşısında şaşırmış aynı zamanda büyük bir endişe duymuştu:
CAMELLİA: Buradan ayrılmalıyız. Hem de en kısa sürede!
Aura ne olduğunu anlamaya çalışıyor, düşünceli bir tavırla Camellia'ya bakıyordu.Çok korktuğu her halinden belliydi.Gözü göğsünden dışarı çıkmış olan kolyesine takıldı. Aura birden allak bullak olmuştu. "Bu, bu kraliyet nişanı!" diye geçirdi içinden.İnanamıyordu. Sonra Alan'a baktı.Bu mümkün olabilir miydi?
ALAN: Cam! Sen neyden bahsediyorsun. Henüz.......
Camellia Alan'ın cümlesini bitirmesine izin vermedi:
CAMELLİA:Vakit yok! Biran önce buradan gitmeliyiz Alan!Çabuk ve sessiz!
Alan anlamsız bir şekilde kardeşine bakıyordu.
CAMELLİA: Pazara gidin, yol için ihtiyaç duyacağımız her şeyi almalısınız. Dikkat çekmeyin, özellikle seyisin dikkatini.Mecbur kalırsanız yarın sabah yola çıkacağımızı söyleyin. Gece yarısı ayrılmak zorundayız.
Alan tam bir şey söyleyecekken Aura onun kolundan tuttu:
AURA: Söylediğini yapalım.
Alan Aura'ya tamam anlamında başını sallamıştı.Odalarının anahtarlarını Camellia'ya verip ayrıldılar. Camellia bütün odalardaki eşyaları topladı.Bütün bunları mümkün olduğunca sessiz yapmaya çalışıyordu. Her şeyin bittiğini görünce yatağına oturdu ve kara kitabı eline aldı. Cevaplar istiyordu.
_____________________________________
AURA: Uzaktan bu kadar gürültülü gelmemişti bana.
Alan Aura'yı duymuyor gibiydi. Aklı Camellia'daydı.Rüya gördüğü zamanlar hep böyle olurdu.Onun için büyük bir üzüntü duyuyordu. Her zaman neşeli olan kardeşini; günden güne daha suskun ve daha üzgün görüyordu.
AURA:Alan!
Alan irkilerek kendine geldi. Aura koluna dokunmuştu. Bu şevkatli ve yumuşak bir dokunuştu.Auraya baktı. Aura gözlerine bakıp gülümsedi:
AURA: Nereden başlayalım?
ALAN:Bir bakalım!! Kurutulmuş et, peksimetler,kuru meyveler ve sana da yol için bazı şeyler gerekli.
AURA: Ne gibi?
ALAN: Battaniye, matara, birkaç kıyafet, bir pelerin ve bir at.
ALAN: Buna gerek kalmayacak, sadece normal davranmaya çalış.
Aura'nın yüzüne yine o kavgacı tavır yerleşmişti:
AURA: Sence anormal davranışlar içinde miyim?
ALAN: Biraz incik boncuk bakmalısın!
Birbirlerine bakıp güldüler. Pazarda ilerliyorlardı. Her tezgahın tentesi ayrı renkteydi. Bu rengarenk tenteler insanın gözünü alıyordu.Uzun bir yol sağlı sollu bu renkli tezgahlarla donanmıştı. Gösteri yapan hokkabazlar; zaman zaman ağızlarından çıkan ateşlerigökyüzüne doğru birer ejderha gibi savuruyorlardı. Etrafta küçük çocuklar koşuşturuyor, onlara uçuşan hamadryadlar eşlik ediyordu.Her tezgahta müşterilerle satıcıların pazarlık sesleri duyuluyordu. Alan ve Aura ihtiyaçları doğrultusunda tezgahların başına geliyorlardı. Alan da dikkat çekmemek için satıcılarla pazarlık yapıyordu. Bu manzara Aura'yı hem güldürüyor, hem de üzüyordu.Gördüğü nişan kraliyet ailesinindi.Yanılmıyordu. Camellia Sirius prensesi, Alan da ölenin varisiydi. Ne yapacağını bilemiyordu. Ondan bunu saklamışlardı. Buna kızamıyordu çünki yeni tanıştığı insanlara o da güvenmezdi. Neden böyle bir yolculuğa çıktıklarını ve neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.Kafasında onlarca teori kuruyor fakat hiçbiri onu tatmin etmiyordu.Bundan sonra ne olacaktı? Bunu kendisi de merak ediyordu. Kafasındaki düşünceleri savuşturdu. Alan'ın yanında olmanın verdiği mutluluğun şimdilik tadını çıkarıyordu.
_________________________________________
Onu yakaladıklarını en yakın hizmetkarım söylemişti. Savaş bittiğinden bu yana sürekli kaçıyordu. Krala başkaldıran güçleri o kumanda ediyordu.Ona bunu yapmamasını söylemiştim ama beni dinlememeyi tercih etti. Kralla beni artık yan yana görmeye dayanamadığını söylüyordu. Oğlumuz krala baba demeyecekti. Öz babasıyla birlikte büyüyecekti.
Camellia okumayı bıraktı. Bir süre camdan gökyüzünü izledi. Samimi bir güneş etrafı aydınlatıyordu. Mavi gökyüzü insanı kendine çağırıyordu. Derin bir nefes alıp tekrar kitaba döndü:
Savaşta krala ettiğim gibi ona da ihanet ettim. Bunu bana bebeğimiz yaptırmıştı. Onun savaş sonrasındaki kaosta büyümesini istemiyordum.Üstelik halk hanedana güveniyordu. Oğlum da bu güvenden payına düşeni almalıydı. Aşkıma ihanet pahasına bunu yapmalıydım! O, saray zindanlarından birinde tutuluyordu. Yarın ilk ışıklarla idam edilecek!
...........
İnfaz sona erdi.Kendimi odaya güçlükle atmıştım. Gözlerimin içine bakarken boynunu vurdular. Biliyorum, beni anlıyordu. Her zamanki gülümsemesiyle bana güldü.Gözümü kırpmadan idam edilişini izledim. Başı yere düştü. Bebeğim bunu hissetmişti. Ani bir sancıyla zar zor odama kadar gelebildim. Sarayın hekimi bana çeşitli ilaçlar verdi ve gitti. Bir gün bunun hesabı herkesten sorulacaktı. Bebeğim üzerine yemin ederim ki suçlular zamanı gelince cezalandırılacaklar!
Camellia büyük bir soğuklukla kitabı elinden bıraktı. Ellerini yüzüne kapatıp isterik bir şekilde ağlamaya başladı. Vücudu sarsılıyordu. Ses çıkarmamak için çabalıyordu. Ruhunda büyük bir azap hissediyordu. Artık yorulmuştu. Çocukluğundan beri gördüğü rüyalardan,bunları saklamaktan yorulmuştu. Uyuşmuş gibiydi. Birdenodanın kapısı vuruldu. Camellia titriyordu......... _________________
noluyo ya.ben iice karıştım.cam'ın rüyasını ben gördüm sanki.gülo çabuk açıkla şu rüyanın sebebini.bu lord ne iştir.belkide o cam'ın geleceğidir.ama neden bebeğin içine girdi.aurayla alan temem anladık mercimek fırın olayına başladılar ama cam'a noluyo yahuu o kitabı aura yazdı bence ayrıcada böcüğüm fazla bekletme yeni bölüm için balböceğim
Spoiler:
ellerin dert görmesin irmik tatlım yerim seni vışşşşhhhh
ufak bir bölümle hikayeme kaldığım yerden devam ediyorum
BÖLÜM 12- YOLA DEVAM
Sakin ama korkulu adımlarla kapıya yürüdü.
CAMELLİA:Kim o?
Dış taraftan seyisin kurnaz sesi duyuldu:
_Hanımefendinin bir emri var mı?
Camellia büyük bir rahatlama hissetti. Lord henüz her şeyin farkında değildi.
CAMELLİA:Hayır, teşekkür ederim.
Seyis anlık bir duraklamadan sonra kapıdan ayrıldı. Camellia ayak sesleri uzaklaşana kadar kulağıyla koridoru dinlemişti.Arkasına döndüğü zaman gördüğü manzara onu sarstı.Korku ve mutluluğu bir arada yaşıyordu.Bir an ne yapacağını bilemedi.Gözünü karşısındakinden ayırmayarak ciddi bir tavırla sordu:
CAMELLİA:Rüyamda mısın?
METİS:Rüyalar farklılıklar gösteriri prenses,bu rüya değil! Beni buraya sen çağırdın.
Camellia Metis'e biraz daha yaklaştı.
CAMELLİA:Gerçek değilsin!
METİS:Sadece aklının sana gösterdiği bir imgeyim.
Camellia Metis'in yanından geçip yatağına oturdu. Bir süre sessiz kaldı.
CAMELLİA: Bu yazılanlar hanedanın hangi çağına ait?
CAMELLİA: Hanedan belki de yüzlerce yıl öncesinde sona erdi. O bebek kralların soyundan bile değil! Taçlandıysa bu Sirius'a ihanet demektir.
Metis Camellia'nın sözünü kesti:
METİS: O bebek hiç doğmadı!
Camellia cesaretlenmişti:
CAMELLİA:Nasıl?
METİS:.........
CAMELLİA:Neden sorularıma cevap vermiyorsun?
Metis'in yüzünde her zamanki bilge gülümsemesi belirdi:
METİS: Yolculuğun uzun ve zor olacak prenses. Aradığın cevaplar bu yolculukta. Sabırlı ol ve asla geri adım atma. Bu hepimizin sonu olur Camellia. Sen çekilirsen ortaya "O" çıkacak. Mücadeleyi asla bırakma!
Camellia başını öte tarafa çevirdi. Cevabını almaktan korkarak sordu:
Bu forumda yeni başlıklar açamazsınız Bu forumdaki başlıklara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Site
Galeri
Blog
Giriş
Kayıt
ama cam'a noluyo yahuu 
o kitabı aura yazdı bence ayrıcada 
böcüğüm fazla bekletme yeni bölüm için balböceğim 
süpersiniz ya 
